evim bana anlamsız bir hüzün vermeye başladı bundardır ki sürekli dışarılardayım. eve gelince mümkün olduğunca çabuk uyumaya çalışıyorum (ki bu benim hiç hiç zor bir şey değil, yastıkla buluştuğum an geçiyorum öteki tarafa) yaz geldi, eski arkadaşları görmeceler , eğlenmeceler peki neden hayatım sanki hep anlamsızmış, sanki hiç tatmin olamıyormuşum gibi geliyor? nedir eksik olan, eksikliğini hissettiğim? adım adım yürüdüğüm duygu-suz-laşma mıdır beni strese sokan? dönüştüğüm "şey" beni çok korkutuyor.